Storythai

o-net วันแรก สนุกดีว่ะ ทำได้ ทำได้ ทำได้ ดีจายกะช้านมั้ยยยย

มีเณรมาสอบด้วย ตอนแรกกะจะนิมนต์มาติวพระพุทธศาสนาให้แล้วก่อนสอบ

กะจะแปป หลวงเณรคะ นิมนต์แปปค่ะ - -*ซะงั้น เอาฮานรกกินทั้งกลุ่ม กิ กิ

ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีกับการสอบวันแรกที่ชี้ชะตาได้อย่างง่ายดาย มันก็ง่ายนะ

แต่ดูคะแนนก่อนว่าจะได้ดีมั้ย สนุกกับการสอบ เจอเพื่อนฝูงที่โรงเรียน อีกแค่ไม่กี่ครั้ง

ที่จะได้รวมหัวกันแบบนี้......   เก็บเวลาดีๆเอาไว้ ตอนเย็นไม่อยากพูดถึงกุรำคาญพวกมัน

 

**********************************************************

เธอๆ เธอเคยรักใครซักคนมั้ย รักที่ไม่ใช่แค่ เฮ้ยเค้ารักตัวเองนะ หรือว่า เค้ารักตัวเองจริงๆนะ

ถ้ามีคนมาถามว่า รักคืออะไร ตอบได้อย่างเต็มปาก มันคือการให้อภัย เยสสสส ถูกแล้ว

เค้าเพิ่งรุ้จักการรักเป็นก็ทีนี้แหละ การที่คนที่เรารักที่สุด เค้าทำผิดมากมาก ผิดจนทำให้ชั้น  แทบยืนไม่ไหว

แทบจะอยากล้มละลาย ไม่อยากรับรุ้อะไรเลย มันมากจนแบบ.....บรรยายไม่ถูก แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่

เสียใจ เสียใจแค่นั้น ความรุ้สึกโกรธไม่มีเลยซักนิด แต่อารมณ์ในตอนนั้นคืออยากจะว่า ไม่เป็นไรนะ

ชั้นไม่ได้โกรธอะไรจริงๆนะ ชั้นแค่เสียใจ แค่นั้นเอง

แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างคงดีขึ้นเยอะ จนลืมไปแล้วว่าฉากหลังในความทรงจำของชั้นคืออะไร แต่มันก็ดีแล้วที่เค้ามีความสุข

ไม่งั้น ชั้นก็คงกลุ้มแหละ แต่ตอนนั้นมันทำให้รุ้ว่า ชั้นรักเป็นแล้วนะ ^^* (ในความคิดของชั้น)

 

 

- พรุ่งนี้ก็สอบอีกตัดสินอีกวันนะ สู้ๆ

- ถ้าแฮปปี้ ชั้นก็ดีจายด้วย

 

 

o-net วันแรก สนุกดีว่ะ ทำได้ ทำได้ ทำได้ ดีจายกะช้านมั้ยยยย

มีเณรมาสอบด้วย ตอนแรกกะจะนิมนต์มาติวพระพุทธศาสนาให้แล้วก่อนสอบ

กะจะแปป หลวงเณรคะ นิมนต์แปปค่ะ - -*ซะงั้น เอาฮานรกกินทั้งกลุ่ม กิ กิ

ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีกับการสอบวันแรกที่ชี้ชะตาได้อย่างง่ายดาย มันก็ง่ายนะ

แต่ดูคะแนนก่อนว่าจะได้ดีมั้ย สนุกกับการสอบ เจอเพื่อนฝูงที่โรงเรียน อีกแค่ไม่กี่ครั้ง

ที่จะได้รวมหัวกันแบบนี้......   เก็บเวลาดีๆเอาไว้ ตอนเย็นไม่อยากพูดถึงกุรำคาญพวกมัน

 

**********************************************************

เธอๆ เธอเคยรักใครซักคนมั้ย รักที่ไม่ใช่แค่ เฮ้ยเค้ารักตัวเองนะ หรือว่า เค้ารักตัวเองจริงๆนะ

ถ้ามีคนมาถามว่า รักคืออะไร ตอบได้อย่างเต็มปาก มันคือการให้อภัย เยสสสส ถูกแล้ว

เค้าเพิ่งรุ้จักการรักเป็นก็ทีนี้แหละ การที่คนที่เรารักที่สุด เค้าทำผิดมากมาก ผิดจนทำให้ชั้น  แทบยืนไม่ไหว

แทบจะอยากล้มละลาย ไม่อยากรับรุ้อะไรเลย มันมากจนแบบ.....บรรยายไม่ถูก แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่

เสียใจ เสียใจแค่นั้น ความรุ้สึกโกรธไม่มีเลยซักนิด แต่อารมณ์ในตอนนั้นคืออยากจะว่า ไม่เป็นไรนะ

ชั้นไม่ได้โกรธอะไรจริงๆนะ ชั้นแค่เสียใจ แค่นั้นเอง

แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างคงดีขึ้นเยอะ จนลืมไปแล้วว่าฉากหลังในความทรงจำของชั้นคืออะไร แต่มันก็ดีแล้วที่เค้ามีความสุข

ไม่งั้น ชั้นก็คงกลุ้มแหละ แต่ตอนนั้นมันทำให้รุ้ว่า ชั้นรักเป็นแล้วนะ ^^* (ในความคิดของชั้น)

 

 

- พรุ่งนี้ก็สอบอีกตัดสินอีกวันนะ สู้ๆ

- ถ้าแฮปปี้ ชั้นก็ดีจายด้วย

 

 

 

         

ตอนนี้อะไรๆหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ

โดยเฉพาะอย่างยื่งสถานะของตัวกูอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

กูก็จะเปลี่ยนสถานะของตัวเองจากนักเรียนเป็นนักศึกษา

บางทีมันก็ดีนะ แต่พอมานึกถึงเวลา 6 ปีเต็มที่อยู่ในสุรนารี

มันก็เศร้าว่ะ ความทรงจำดีๆกูอยู่ที่นี่หมดเลยในชีวิตของการ

เริ่มเป็นวัยรุ่นกุยังจำได้กว่ากุจะได้เข้ามาเรียนที่นี่มันเหนื่อยแค่ไหน

แม่กุวิ่งไปวิ่งมาหลายที่เพื่อให้กุได้มีสิทธิ์จับฉลากและกุก็จับได้

ตอนนั้นถ้าจับไม่ได้ก็คงยัดใต้โต๊ะเอา ทุกคนอยากให้กุมาเรียนที่นี่

เพราะมันเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดของจังหวัดเลย โรงเรียนอันดับ1ของโคราช

เมื่อกุเข้ามากุก็ไม่ได้ทำตัวเหลวไหล หรือว่าเลอะเทอะอะไรเลย

จนกระทั่งกุขึ้นม.4 ทีนี้แหละความสนุกของกุเริ่มมา ความผูกพันมันเริ่มขึ้นแล้ว

กุเฮฮากับเพื่อนมากๆ ถึงแม้ว่าบางทีจะมีทะเลาะกันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ลง

เอยด้วยดี มิตรภาพของคำว่าเพื่อน กุจะจำเอาไว้ เค้าว่ากันว่า

เพื่อนที่ดีที่สุดคือเพื่อนสมัยม.ปลาย กุเชื่ออย่างนั้นนะ

 

<p style="visibility:visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" height="320" width="426" style="width:426px;height:320px"><param name="movie" value="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" /><param name="quality" value="high" /><param name="scale" value="noscale" /><param name="salign" value="l" /><param name="wmode" value="transparent"/> <param name="flashvars" value="cy=ms&il=1&channel=432345564255565189&site=widget-85.slide.com"/></object><p><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p1/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p2/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></p></p>

ต่อไปนี้แม่กุคงไม่ได้เคาะประตูห้องและก็ปลุกเพื่อให้กูตื่น

ต่อไปนี้พ่อกุคงไม่มาเคาะประตูห้องน้ำให้กุรีบอาบน้ำ

ต่อไปนี้คงหาเวลาไปนั่งกินข้าวตอนเช้าข้างสระน้ำกับแม่ได้ยาก เพราะกุขี้เกียตื่นเช้า

ต่อไปนี้กุคงไม่ต้องรีบวิ่งขึ้นสะพานลอยข้ามถนน

ต่อไปนี้กุคงไม่มีชื่อในใบมาสายของคณะบุญเหลืออนุสรณ์

ต่อไปนี้กุคงไม่ได้วิ่งอ้อมตึก 11 กับอีฟ และกับเพื่อนๆน้องๆอีกหลายคนที่มาสายเหมือนกุ

ต่อไปนี้คงไม่ได้คุยเสียงดังในห้องเรียนในเพื่อนมันหนวกหูเล่น

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินเปลี่ยนคาบไปถ่ายรุปไปกับเพื่อนฝูง

ต่อไปนี้คงไม่ได้พูดว่า เฮ้ยมึง ไปแด๊กคิวล่ากันเถอะ กุหิว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ถามว่า จะกินไรว่ะ กับสหาย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า เฮ้ยเด่วกุเฝ้าโต๊ะล่ะกัน เอาจานไปเก็บให้กูด้วย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า คาบต่อไปเรียนไรว่ะ อ่อ เออ  ไม่ขึ้น ไม่เข้า ไม่เรียน มึงเลือกไร

ต่อไปนี้คงไม่ได้หลับที่โต๊ะใต้ตึกข้าวสระอีกแล้ว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ไปพบแม่ที่ปรึกษา

ต่อไปนี้คงไม่ได้วิ่งหนึมิเกวที่สวัสดิการกับเพื่อน

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินออกไปประตูข้างเพื่อกลับบ้านพร้อมป่าน แต้ว ซี

ต่อไปนี้ก็จะไม่มีรายชื่อ เลขที่ 41 นางสาวลลิตา ศิริรัตน์ คณะบุญเหลืออนุสรณ์ อีกแล้ว.....

แต่กุไม่ลืมมิตรภาพทั้งหลายเหล่านี้แน่ๆ ยังไงต้องกลับมาพบกันอีก

เพื่อนกุเรียนแค่ขอนแก่นกะกรุงเทพ มันจะไกลอะไรกับมัน

ชิมิ *

เรารักคุณ สุรนารีรุ่นดอกน้ำพุด 2550

o-net วันแรก สนุกดีว่ะ ทำได้ ทำได้ ทำได้ ดีจายกะช้านมั้ยยยย

มีเณรมาสอบด้วย ตอนแรกกะจะนิมนต์มาติวพระพุทธศาสนาให้แล้วก่อนสอบ

กะจะแปป หลวงเณรคะ นิมนต์แปปค่ะ - -*ซะงั้น เอาฮานรกกินทั้งกลุ่ม กิ กิ

ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีกับการสอบวันแรกที่ชี้ชะตาได้อย่างง่ายดาย มันก็ง่ายนะ

แต่ดูคะแนนก่อนว่าจะได้ดีมั้ย สนุกกับการสอบ เจอเพื่อนฝูงที่โรงเรียน อีกแค่ไม่กี่ครั้ง

ที่จะได้รวมหัวกันแบบนี้......   เก็บเวลาดีๆเอาไว้ ตอนเย็นไม่อยากพูดถึงกุรำคาญพวกมัน

 

**********************************************************

เธอๆ เธอเคยรักใครซักคนมั้ย รักที่ไม่ใช่แค่ เฮ้ยเค้ารักตัวเองนะ หรือว่า เค้ารักตัวเองจริงๆนะ

ถ้ามีคนมาถามว่า รักคืออะไร ตอบได้อย่างเต็มปาก มันคือการให้อภัย เยสสสส ถูกแล้ว

เค้าเพิ่งรุ้จักการรักเป็นก็ทีนี้แหละ การที่คนที่เรารักที่สุด เค้าทำผิดมากมาก ผิดจนทำให้ชั้น  แทบยืนไม่ไหว

แทบจะอยากล้มละลาย ไม่อยากรับรุ้อะไรเลย มันมากจนแบบ.....บรรยายไม่ถูก แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่

เสียใจ เสียใจแค่นั้น ความรุ้สึกโกรธไม่มีเลยซักนิด แต่อารมณ์ในตอนนั้นคืออยากจะว่า ไม่เป็นไรนะ

ชั้นไม่ได้โกรธอะไรจริงๆนะ ชั้นแค่เสียใจ แค่นั้นเอง

แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างคงดีขึ้นเยอะ จนลืมไปแล้วว่าฉากหลังในความทรงจำของชั้นคืออะไร แต่มันก็ดีแล้วที่เค้ามีความสุข

ไม่งั้น ชั้นก็คงกลุ้มแหละ แต่ตอนนั้นมันทำให้รุ้ว่า ชั้นรักเป็นแล้วนะ ^^* (ในความคิดของชั้น)

 

 

- พรุ่งนี้ก็สอบอีกตัดสินอีกวันนะ สู้ๆ

- ถ้าแฮปปี้ ชั้นก็ดีจายด้วย

 

 

 

         

ตอนนี้อะไรๆหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ

โดยเฉพาะอย่างยื่งสถานะของตัวกูอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

กูก็จะเปลี่ยนสถานะของตัวเองจากนักเรียนเป็นนักศึกษา

บางทีมันก็ดีนะ แต่พอมานึกถึงเวลา 6 ปีเต็มที่อยู่ในสุรนารี

มันก็เศร้าว่ะ ความทรงจำดีๆกูอยู่ที่นี่หมดเลยในชีวิตของการ

เริ่มเป็นวัยรุ่นกุยังจำได้กว่ากุจะได้เข้ามาเรียนที่นี่มันเหนื่อยแค่ไหน

แม่กุวิ่งไปวิ่งมาหลายที่เพื่อให้กุได้มีสิทธิ์จับฉลากและกุก็จับได้

ตอนนั้นถ้าจับไม่ได้ก็คงยัดใต้โต๊ะเอา ทุกคนอยากให้กุมาเรียนที่นี่

เพราะมันเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดของจังหวัดเลย โรงเรียนอันดับ1ของโคราช

เมื่อกุเข้ามากุก็ไม่ได้ทำตัวเหลวไหล หรือว่าเลอะเทอะอะไรเลย

จนกระทั่งกุขึ้นม.4 ทีนี้แหละความสนุกของกุเริ่มมา ความผูกพันมันเริ่มขึ้นแล้ว

กุเฮฮากับเพื่อนมากๆ ถึงแม้ว่าบางทีจะมีทะเลาะกันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ลง

เอยด้วยดี มิตรภาพของคำว่าเพื่อน กุจะจำเอาไว้ เค้าว่ากันว่า

เพื่อนที่ดีที่สุดคือเพื่อนสมัยม.ปลาย กุเชื่ออย่างนั้นนะ

 

<p style="visibility:visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" height="320" width="426" style="width:426px;height:320px"><param name="movie" value="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" /><param name="quality" value="high" /><param name="scale" value="noscale" /><param name="salign" value="l" /><param name="wmode" value="transparent"/> <param name="flashvars" value="cy=ms&il=1&channel=432345564255565189&site=widget-85.slide.com"/></object><p><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p1/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p2/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></p></p>

ต่อไปนี้แม่กุคงไม่ได้เคาะประตูห้องและก็ปลุกเพื่อให้กูตื่น

ต่อไปนี้พ่อกุคงไม่มาเคาะประตูห้องน้ำให้กุรีบอาบน้ำ

ต่อไปนี้คงหาเวลาไปนั่งกินข้าวตอนเช้าข้างสระน้ำกับแม่ได้ยาก เพราะกุขี้เกียตื่นเช้า

ต่อไปนี้กุคงไม่ต้องรีบวิ่งขึ้นสะพานลอยข้ามถนน

ต่อไปนี้กุคงไม่มีชื่อในใบมาสายของคณะบุญเหลืออนุสรณ์

ต่อไปนี้กุคงไม่ได้วิ่งอ้อมตึก 11 กับอีฟ และกับเพื่อนๆน้องๆอีกหลายคนที่มาสายเหมือนกุ

ต่อไปนี้คงไม่ได้คุยเสียงดังในห้องเรียนในเพื่อนมันหนวกหูเล่น

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินเปลี่ยนคาบไปถ่ายรุปไปกับเพื่อนฝูง

ต่อไปนี้คงไม่ได้พูดว่า เฮ้ยมึง ไปแด๊กคิวล่ากันเถอะ กุหิว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ถามว่า จะกินไรว่ะ กับสหาย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า เฮ้ยเด่วกุเฝ้าโต๊ะล่ะกัน เอาจานไปเก็บให้กูด้วย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า คาบต่อไปเรียนไรว่ะ อ่อ เออ  ไม่ขึ้น ไม่เข้า ไม่เรียน มึงเลือกไร

ต่อไปนี้คงไม่ได้หลับที่โต๊ะใต้ตึกข้าวสระอีกแล้ว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ไปพบแม่ที่ปรึกษา

ต่อไปนี้คงไม่ได้วิ่งหนึมิเกวที่สวัสดิการกับเพื่อน

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินออกไปประตูข้างเพื่อกลับบ้านพร้อมป่าน แต้ว ซี

ต่อไปนี้ก็จะไม่มีรายชื่อ เลขที่ 41 นางสาวลลิตา ศิริรัตน์ คณะบุญเหลืออนุสรณ์ อีกแล้ว.....

แต่กุไม่ลืมมิตรภาพทั้งหลายเหล่านี้แน่ๆ ยังไงต้องกลับมาพบกันอีก

เพื่อนกุเรียนแค่ขอนแก่นกะกรุงเทพ มันจะไกลอะไรกับมัน

ชิมิ *

เรารักคุณ สุรนารีรุ่นดอกน้ำพุด 2550

เรารักกันแค่ไหน
มันอยุ่ที่ใจเราเท่านั้นที่รุ้





มันมีความสุขแค่ไหน
















มันยังไม่ได้หายไปไหนช่ายมั้ย
เด่วมันก็กลับมา อีกไม่นาน
แปปเดียวนะ อดทนหน่อย

อีกนิดนึง
ทำได้ช่ายมั้ยแหวว
ทำเพื่อพี่แบงค์ไง พวกนั้นมันแค่ของเล่น จำไว้
มันแค่ของชั่วคราว เด่วมันก็เหม็นเน่า แล้วเค้าก็โยนทิ้ง
แกมันตัวจริง ตัวจริงยังก็เป้นตัวจริงอยู่วันยังค่ำ





สัดอั๊ว สนองผัวกูนะมึง

o-net วันแรก สนุกดีว่ะ ทำได้ ทำได้ ทำได้ ดีจายกะช้านมั้ยยยย

มีเณรมาสอบด้วย ตอนแรกกะจะนิมนต์มาติวพระพุทธศาสนาให้แล้วก่อนสอบ

กะจะแปป หลวงเณรคะ นิมนต์แปปค่ะ - -*ซะงั้น เอาฮานรกกินทั้งกลุ่ม กิ กิ

ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีกับการสอบวันแรกที่ชี้ชะตาได้อย่างง่ายดาย มันก็ง่ายนะ

แต่ดูคะแนนก่อนว่าจะได้ดีมั้ย สนุกกับการสอบ เจอเพื่อนฝูงที่โรงเรียน อีกแค่ไม่กี่ครั้ง

ที่จะได้รวมหัวกันแบบนี้......   เก็บเวลาดีๆเอาไว้ ตอนเย็นไม่อยากพูดถึงกุรำคาญพวกมัน

 

**********************************************************

เธอๆ เธอเคยรักใครซักคนมั้ย รักที่ไม่ใช่แค่ เฮ้ยเค้ารักตัวเองนะ หรือว่า เค้ารักตัวเองจริงๆนะ

ถ้ามีคนมาถามว่า รักคืออะไร ตอบได้อย่างเต็มปาก มันคือการให้อภัย เยสสสส ถูกแล้ว

เค้าเพิ่งรุ้จักการรักเป็นก็ทีนี้แหละ การที่คนที่เรารักที่สุด เค้าทำผิดมากมาก ผิดจนทำให้ชั้น  แทบยืนไม่ไหว

แทบจะอยากล้มละลาย ไม่อยากรับรุ้อะไรเลย มันมากจนแบบ.....บรรยายไม่ถูก แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่

เสียใจ เสียใจแค่นั้น ความรุ้สึกโกรธไม่มีเลยซักนิด แต่อารมณ์ในตอนนั้นคืออยากจะว่า ไม่เป็นไรนะ

ชั้นไม่ได้โกรธอะไรจริงๆนะ ชั้นแค่เสียใจ แค่นั้นเอง

แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างคงดีขึ้นเยอะ จนลืมไปแล้วว่าฉากหลังในความทรงจำของชั้นคืออะไร แต่มันก็ดีแล้วที่เค้ามีความสุข

ไม่งั้น ชั้นก็คงกลุ้มแหละ แต่ตอนนั้นมันทำให้รุ้ว่า ชั้นรักเป็นแล้วนะ ^^* (ในความคิดของชั้น)

 

 

- พรุ่งนี้ก็สอบอีกตัดสินอีกวันนะ สู้ๆ

- ถ้าแฮปปี้ ชั้นก็ดีจายด้วย

 

 

 

         

ตอนนี้อะไรๆหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ

โดยเฉพาะอย่างยื่งสถานะของตัวกูอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

กูก็จะเปลี่ยนสถานะของตัวเองจากนักเรียนเป็นนักศึกษา

บางทีมันก็ดีนะ แต่พอมานึกถึงเวลา 6 ปีเต็มที่อยู่ในสุรนารี

มันก็เศร้าว่ะ ความทรงจำดีๆกูอยู่ที่นี่หมดเลยในชีวิตของการ

เริ่มเป็นวัยรุ่นกุยังจำได้กว่ากุจะได้เข้ามาเรียนที่นี่มันเหนื่อยแค่ไหน

แม่กุวิ่งไปวิ่งมาหลายที่เพื่อให้กุได้มีสิทธิ์จับฉลากและกุก็จับได้

ตอนนั้นถ้าจับไม่ได้ก็คงยัดใต้โต๊ะเอา ทุกคนอยากให้กุมาเรียนที่นี่

เพราะมันเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดของจังหวัดเลย โรงเรียนอันดับ1ของโคราช

เมื่อกุเข้ามากุก็ไม่ได้ทำตัวเหลวไหล หรือว่าเลอะเทอะอะไรเลย

จนกระทั่งกุขึ้นม.4 ทีนี้แหละความสนุกของกุเริ่มมา ความผูกพันมันเริ่มขึ้นแล้ว

กุเฮฮากับเพื่อนมากๆ ถึงแม้ว่าบางทีจะมีทะเลาะกันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ลง

เอยด้วยดี มิตรภาพของคำว่าเพื่อน กุจะจำเอาไว้ เค้าว่ากันว่า

เพื่อนที่ดีที่สุดคือเพื่อนสมัยม.ปลาย กุเชื่ออย่างนั้นนะ

 

<p style="visibility:visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" height="320" width="426" style="width:426px;height:320px"><param name="movie" value="http://widget-85.slide.com/widgets/slideticker.swf" /><param name="quality" value="high" /><param name="scale" value="noscale" /><param name="salign" value="l" /><param name="wmode" value="transparent"/> <param name="flashvars" value="cy=ms&il=1&channel=432345564255565189&site=widget-85.slide.com"/></object><p><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p1/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&at=un&id=432345564255565189&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-85.slide.com/p2/432345564255565189/ms_t014_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></p></p>

ต่อไปนี้แม่กุคงไม่ได้เคาะประตูห้องและก็ปลุกเพื่อให้กูตื่น

ต่อไปนี้พ่อกุคงไม่มาเคาะประตูห้องน้ำให้กุรีบอาบน้ำ

ต่อไปนี้คงหาเวลาไปนั่งกินข้าวตอนเช้าข้างสระน้ำกับแม่ได้ยาก เพราะกุขี้เกียตื่นเช้า

ต่อไปนี้กุคงไม่ต้องรีบวิ่งขึ้นสะพานลอยข้ามถนน

ต่อไปนี้กุคงไม่มีชื่อในใบมาสายของคณะบุญเหลืออนุสรณ์

ต่อไปนี้กุคงไม่ได้วิ่งอ้อมตึก 11 กับอีฟ และกับเพื่อนๆน้องๆอีกหลายคนที่มาสายเหมือนกุ

ต่อไปนี้คงไม่ได้คุยเสียงดังในห้องเรียนในเพื่อนมันหนวกหูเล่น

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินเปลี่ยนคาบไปถ่ายรุปไปกับเพื่อนฝูง

ต่อไปนี้คงไม่ได้พูดว่า เฮ้ยมึง ไปแด๊กคิวล่ากันเถอะ กุหิว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ถามว่า จะกินไรว่ะ กับสหาย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า เฮ้ยเด่วกุเฝ้าโต๊ะล่ะกัน เอาจานไปเก็บให้กูด้วย

ต่อไปนี้คงไม่ได้บอกว่า คาบต่อไปเรียนไรว่ะ อ่อ เออ  ไม่ขึ้น ไม่เข้า ไม่เรียน มึงเลือกไร

ต่อไปนี้คงไม่ได้หลับที่โต๊ะใต้ตึกข้าวสระอีกแล้ว

ต่อไปนี้คงไม่ได้ไปพบแม่ที่ปรึกษา

ต่อไปนี้คงไม่ได้วิ่งหนึมิเกวที่สวัสดิการกับเพื่อน

ต่อไปนี้คงไม่ได้เดินออกไปประตูข้างเพื่อกลับบ้านพร้อมป่าน แต้ว ซี

ต่อไปนี้ก็จะไม่มีรายชื่อ เลขที่ 41 นางสาวลลิตา ศิริรัตน์ คณะบุญเหลืออนุสรณ์ อีกแล้ว.....

แต่กุไม่ลืมมิตรภาพทั้งหลายเหล่านี้แน่ๆ ยังไงต้องกลับมาพบกันอีก

เพื่อนกุเรียนแค่ขอนแก่นกะกรุงเทพ มันจะไกลอะไรกับมัน

ชิมิ *

เรารักคุณ สุรนารีรุ่นดอกน้ำพุด 2550

เรารักกันแค่ไหน
มันอยุ่ที่ใจเราเท่านั้นที่รุ้





มันมีความสุขแค่ไหน
















มันยังไม่ได้หายไปไหนช่ายมั้ย
เด่วมันก็กลับมา อีกไม่นาน
แปปเดียวนะ อดทนหน่อย

อีกนิดนึง
ทำได้ช่ายมั้ยแหวว
ทำเพื่อพี่แบงค์ไง พวกนั้นมันแค่ของเล่น จำไว้
มันแค่ของชั่วคราว เด่วมันก็เหม็นเน่า แล้วเค้าก็โยนทิ้ง
แกมันตัวจริง ตัวจริงยังก็เป้นตัวจริงอยู่วันยังค่ำ





สัดอั๊ว สนองผัวกูนะมึง

ไม่คิดเลยว่าจะรักเธอ
จะรักเธอ จะรักขนาดนี้

เพลงเพราะดี
หลายสิ่งหลายอย่างที่คิดว่าเราเป็นคนเดียว
ป่าวเลยนะ
เราเป็นเหมือนกัน
ขอบคุณนะ ที่โรแมนติกแบบไม่เปิดเผย







ขอบคุณที่ไม่เคยคิดมีคนใหม่ เอ๊ะ รึว่า ตอแหลมเอ่ย
แหลมไม่แหลมก็ช่างเหอะ
ใกล้เข้ามาแล้วนะ วันเวลาที่รอคอย
แอดมิดชั่น

ต้องทำได้สิ
ตอนนี้ชีวิตสดชื่นเวอร์ๆ คิ คิ

ร่าเริงว่ะค่ะ

ฮิ้วววววววว

รักฟิว จี้ แต้ว ซี ออม อีฟ